۳۱ سال پیش:

دعوت به «وحدت کلمه» برای درخواست برگزاری رفراندم جهت تغییر رژیم.

Fax:

Jul. 25 '95. 15:39 ZIAIAN, Shodja TEL. 416-492-4726

آقای ماسالی

هیئت محترم برگزار کننده کنفرانس ملی

کارت شرکت در کنفرانس ملی را با سپاس فراوان دریافت کردم اما با وجود اشتیاق بسیار متاسفانه بر اثر گرفتاری‌های بسیارتر نمی‌توانم در تاریخ لازم در اشتوتگات حضور یابم. خواهشمندم عدم حضور اینجانب را به حساب عدم شرکت نگذارید و پیام از راه دور مرا به عنوان سهم شرکت بپذیرید و لطفاً برای سایر شرکت کنندگان در کنفرانس قرائت یا تکثیر بفرمایید.

ریاست محترم کنفرانس، شرکت کنندگان ارجمند،

با درود به آزادی‌خواهان ایران و جهان ابتدا از برگزارکنندگان این کنفرانس تشکر می‌کنم و به همتشان درود می‌فرستم و از شیوه برگزاری آن که از همه نیروهای ملی و دموکرات و آزادی‌خواه دعوت به گردهمایی کرده‌اید و درها را بر روی همه ایرانیان و ایران دوستان باز گذاشتید کاملاً و بدون تردید پشتیبانی می‌کنم. سپس برای صرفه‌جویی در وقت کنفرانس فورا به اصل مطلب می‌پردازم.

هدف ما باید روشن باشد: ۱۶ سال پیش مردم ایران غافل شدند و به جمهوری اسلامی رای دادند، آنهم با اکثریت زیاد. من در ایران بودم و رای منفی دادم اما شاهد بودم که در آن حوزه رای گیری تقریباً همه رای دهندگان دیگر به رفراندوم جمهوری اسلامی رای مثبت دادند. رای گیری مخفی نبود و می‌شد آرا را دید و حتی مسئولان حوزه رای گیری که جوانان ساده دل و خوش نیتی بودند با من و همسرم به بحث دوستانه پرداختند که عجب! مگر شما طرفدار شاه و رژیم سلطنت هستید؟!

یکی دو سال بعد، انتخابات ریاست جمهوری اسلامی انجام گرفت. من برای دکتر سید احمد مدنی تبلیغ می‌کردم اما به نظرم می‌رسید که سید ابوالحسن بنی صدر انتخاب خواهد شد و چنین هم شد.

معلوم بود مردم چه می‌خواهند به شرط آنکه انسان سرش را مثل کبک زیر برف نکند.

از ۶ یا ۷ سال پیش که جنگ به اصطلاح ایران و عراق داشت پایان می‌گرفت مردم روز روشن و در ملأ عام به خمینی فحش می‌دادند و خودم شاهد بودم که پاسداران و کمیته‌چی‌ها هم ناظر بودند و چیزی نمی‌گفتند. معلوم بود که مردم حکومت اسلامی را دیگر نمی‌خواهند و اگر رفراندومی صورت می‌گرفت یا از مردم نظرخواهی می‌شد اکثریت مردم به یک رژیم غیر از رژیم جمهوری اسلامی رای می‌دادند. اما نمی‌توانم پیشگویی کنم آیا بازگشت به نظام مشروطه سلطنتی را می‌خواستند یا جمهوری را. هر کدام که باشد خواستار قطع دست آخوندها از ارکان حکومت بودند.

هدف این اجتماع ملی و مردم سالار باید روشن باشد : الغای رژیم جمهوری اسلامی و جایگزینی آن با یک نظام عرفی. چگونه؟ از راه برگزاری رفراندوم و چون نحوه برگزاری رفراندوم را در جمهوری اسلامی قبلاً شاهد بودیم باید زیر نظر یک سازمان ذی صلاحیت صورت گیرد. من پیشنهاد می‌کنم که از سازمان ملل متحد تقاضای دخالت در این کار بشود چرا که خود هوادار تقویت سازمان ملل متحد و خواستار آرامش در ایران و منطقه و جهان هستم.

همه کارهای این کنفرانس شایسته است که حول این هدف و نحوه رسیدن به این هدف از راه‌های مسالمت آمیز صورت گیرد و تقسیم کار و زمان‌بندی بشود. فقط یک هدف و برای همه همین هدف.

دوستان،

فراموش نکنید و اگر نمی‌دانید بدانید که در ایران در همه ارکان و همه رده‌های کشوری و لشکری از پایین‌ترین تا بالاترین رده‌ها آزادی‌خواهان حضور دارند و کارها را آسان خواهند کرد. ماهیت نظام جمهوری اسلامی طوریست که آزادی‌خواهان در داخل ایران نمی‌توانند ابتکار عمل را برای تقاضای برگزاری رفراندوم به دست گیرند اما بقیه کار را خودشان خواهند کرد. در عرصه بین الملل نیز جمهوری اسلامی محکوم و منزوی است و اگر به ظاهر نیست به ضرب باج‌هایی است که از پول نفت به دولت‌های دیگر می‌دهد و این را همه می‌دانند. مردم دنیا پشتیبان ما هستند.

سروران ارجمند،

بگذارید از حالا تصمیم بگیریم که در بیانیه پایانی کار کنفرانس فقط خواستار یک هدف باشیم : برگزاری همه پرسی برای تغییر نظام سیاسی در ایران زیر نظر سازمان ملل متحد.

بحث بر سر اینکه کدام نیروها قابل همکاری هستند و چه کسانی نیستند را ممنوع کنید زیرا انرژی و وقت کنفرانس را هدر خواهد داد و امیدهای مردم ایران که منتظر خبرها و اقدامات مثبت در خارج هستند را بار دیگر بر باد خواهد داد. همه و همه برای این هدف دست به دست هم دهیم. اختلافات سر جای خودش می‌ماند و قابل حل هم نیست .اختلاف همیشه هست و از خواص یک نظام کثرتگراست. اما هدف اپوزیسیون خارج از کشور باید مشخص باشد : بسیج افکار عمومی جهان برای کمک به ملت ایران جهت تغییر نظام اسلامی به یک نظام عرفی متمدن متجدد مترقی و پاسدار آزادی اندیشه و آزادی رفت و آمد و آزادی بیان و برابری حقوق فردی و اجتماعی همه شهروندان ایران و جهان. به امید چنین روزی.

پیروز باشید!

دکتر شجاع‌الدین ضیائیان

تورنتو، کانادا